Znajdujący się w ruinie, po pożarze w 1984 roku, budynek Starej Papierni w Konstancinie Jeziornie po rewaloryzacji został adaptowany jako jeden z obiektów Centrum Handlowo-Usługowego. Budynek ten jest najstarszym obiektem papierni powstałej w okresie, kiedy fabrykę przejął Bank Polski od poprzedniego właściciela Józefa Krzyczewskiego.

Rozpoczęto unowocześnienie papierni, ponieważ produkowany dotychczas papier nie był w stanie konkurować tak pod względem jakości jak i ceny z importowanym. Sprowadzono z Francji wybitnego fachowca - papiernika Gabriela Planche, który w 1836 roku objął stanowisko po poprzednim dyrektorze zakładu Piotrze Łubieńskim. Postanowiono zbudować nowy budynek dla maszyny papierniczej do produkcji papieru ciągłego (zakupionej we Wiedniu w 1832 r. i dotychczas nie uruchomionej). Łączyło się to z potrzebą zmodernizowania układu hydrotechnicznego. Zakupiono należące do rodziny Potulickich tereny wokół stawu górnego spiętrzającego wody rzeki Jeziorki.

Umożliwiło to wystawienie w 1838 r. nowego budynku papierni według projektu Jana Jakuba Gaya. Budynek ten założono na planie litery L i przeprowadzono pod nim i dalej wzdłuż dłuższego skrzydła kanał roboczy napędzający maszyny papiernicze. Przebieg kanału od stawu pod drogą i pod budynkiem został przesklepiony, gdzie umieszczono zastawkę regulującą przepływ wody kierowany na koło wodne zastąpione pózniej dwoma turbinami wodnymi typu Francisa (obie można zobaczyć przez oszkloną część Restauracji Pomidoro [zobacz na planie]). Kanał przebiegał aż do Zakładu Dolnego, gdzie powtórne spiętrzenie na stawie dolnym pozwalało również napędzać siłą wody urządzenia.

Pierwotny kształt budynku papierni górnej wraz z powstałym w latach 30-tych XIX w. układem hydrotechnicznym zachowały się do dzisiaj, mimo że pózniej nie był już używany napęd wodny dla urządzeń do wyrobu papieru. Budynek produkcyjny papierni Zakładu Górnego (tzw. szmaciarnia ponieważ głównym surowcem do wyrobu papieru były szmaty) jest istotnym elementem zespołu fabrycznego, którego początki sięgają końca XVIII w. Układ przestrzenny papierni z podziałem na dwa zakłady górny i dolny przetrwał z niewielkimi zmianami do 1887 r.

Następny etap rozbudowy Zakładu Dolnego związany jest z zakupieniem fabryki przez Towarzystwo Akcyjne Mirkowskiej Fabryki Papieru, którego głównymi udziałowcami byli: bankier L. Kronenberg oraz Natansonowie. Zespół Zakładu Dolnego rozbudowywany był etapami wraz z układem hydrotechnicznym na przełomie XIX / XX w. i stał się wówczas największą papiernią w Królestwie Polskim. Wraz z rozbudową Zakładu Dolnego obiekty papierni górnej z powodu braku możliwości rozbudowy straciły na znaczeniu i zaczęły pełnić funkcję magazynów i obiektów wstępnej obróbki szmat potrzebnych do produkcji masy papierniczej. Przy dolnej papierni powstało w latach 90-tych XIX w. osiedle robotnicze.

Na terenie Jeziorny na początku XX w. nastąpił zasadniczy podział na część fabryczną i osobno wydzielone osiedle mieszkalne (z wyjątkiem trzech domów robotniczych starego osiedla założonego przez Bank Polski). Osiedle posiadało na swoim terenie dużo zieleni otwartej i ogródki działkowe. Przez współwłaściciela fabryki Edwarda Natansona pomiędzy zakładem górnym i dolnym został założony park oraz zbudowana w 1902 r. letnia rezydencja w stylu angielskiego cottage'u, zachowana w znacznej mierze do dzisiaj.

Na terenie tej posiadłości założono oprócz parku również gospodarstwo z cieplarniami a na terenach podmokłych przy rzece hodowlę bażantów. W okresie międzywojennym budynki Zakładu Górnego papierni pełniły funkcję wstępnej obróbki surowców do produkcji papieru a po wojnie już tylko funkcję magazynową. Teren Zakładu Górnego został wydzielony i opuszczony przez Mirkowską Fabrykę Papieru. Budynek produkcyjny papierni w zespole dawnego tzw. Zakładu Górnego w Konstancinie - Jeziornie został wpisany do rejestru zabytków decyzją nr 1040/149 z dnia 9 VIII 1958 r.

W 1984 r. pożar w znacznym stopniu zniszczył najstarszy budynek górnej papierni. Zabytkowy obiekt starej fabryki nie został odbudowany po pożarze. Pozostawał ruiną do pazdziernika 2000 roku, kiedy całą nieruchomość Starej Papierni nabył Jan Wejchert z zamiarem odbudowy i adaptacji na centrum handlowo-usługowo-kulturalne.

Centrum Handlowe STARA PAPIERNIA zostało otwarte 23 listopada 2002 roku.
Ten wyjątkowy projekt został zrealizowany w odbudowanych i adaptowanych wnętrzach fabryki. W unikalnym obiekcie połączone są funkcje: usługowo - handlowa, kulturalno - edukacyjna i wypoczynkowa.

Szeroki wybór towarów oferowany przez 50 sklepów, w tym delikatesowy supermarket i inne specjalistyczne sklepy z żywnością oraz niepowtarzalny klimat uliczki handlowej charakterystycznej dla małego miasteczka sprzyjają miłej atmosferze udanych zakupów.

Nastrój współtworzony jest między innymi przez zabytkowe otoczenie, tarasy i mostki nad kanałem wodnym, wielofunkcyjne atrium z ekskluzywną galerią handlową oraz ekspozycja starych maszyn papierniczych.

Szczególny charakter tego jedynego w swoim rodzaju centrum handlowego bardzo sprzyja ekspozycji artykułów wyposażenia wnętrz, galerie sztuki i salony z branży dekoracji wnętrz zadowolą najwybredniejszych koneserów, ale oferta Centrum jest kierowana nie tylko do zamożnych, każdy może tu znaleźć dla siebie coś niepowtarzalnego.

Po zakupach klienci mogą posilić się w restauracji pomidoro, Sushi barze "Akura", lub odpocząć przy kawie w kawiarni A.Blikle czy pijalni czekolady Xocolata.

W atrium i pasażu handlowym, oraz na dziedzińcu centralnym organizowane są koncerty, pokazy mody, wernisaże, spotkania, promocje i inne imprezy kulturalne.

Taka koncepcja spełniła potrzeby i oczekiwania wymagających mieszkańców Konstancina i południowej części Warszawy, ceniących wysoki poziom świadczonych usług - STARA PAPIERNIA stała się ulubionym miejscem spotkań, spacerów i zakupów.